ubranie
Nie takiej wiadomości się spodziewał w chwili, w której odebrał połączenie z Korei. Był przekonany, że dzwoni jego tata, by pochwalić się jakąś szczęśliwą wiadomością. Być może nie rozmawiali ze sobą zbyt często, nie potrafiąc się porozumieć po śmierci mamy, ale nadal mieli wystarczający kontakt, aby wiedzieć, co było słychać u drugiego. Sanders miał wrażenie, że jego matka była pewnym spoiwem, które trzymało ich wszystkich razem. Wraz z jej śmiercią umarła cząstka zarówno programisty, jak i jego ojca, który nie potrafił pogodzić się z odejściem żony.
Wszystkie te myśli, wspomnienia emocji, które targały nim w dniu, w którym pożegnał mamę, wróciły wraz z informacją, że miał pożegnać również swojego tatę.
Jak? Dlaczego? Kiedy?
Ścisnął w dłoni telefon, wpatrując się beznamiętnie w ścianę przed sobą, słuchając słów, które wypowiadał przyjaciel ojca. On dzwonił. To na niego spadł przykry obowiązek poinformowania Kaia, że jego tata miał wypadek, którego nie przeżył pomimo szybkiej interwencji ratowników.
Został sierotą. Nigdy nie podejrzewał, że kiedykolwiek nadejdzie ten dzień; przynajmniej nie tak szybko. Kiedyś, za kilkadziesiąt lat. Ale nie teraz.
Poczuł, jak ponownie umiera cząstka niego. Nie musiał rozmawiać z ojcem codziennie. Nie musiał mówić mu o wszystkim, by nadal był jego ojcem. Kochał go na swój sposób, chociaż ten nigdy do końca nie zaakceptował faktu, że jego jedyny syn postanowił wyjechać do Ameryki.
Odłożył telefon. Czuł się dziwnie pusty. Czemu tak reagował? Powinien być twardy, a jednak coś w środku tliło się w nieprzyjemny sposób, dając poczucie osamotnienia.
Przeczesał włosy. Nie podobało mu się to uczucie kiełkujące w klatce piersiowej. Kiedy wybuchnie? Wiedział, że dopiero się kreowało, powoływało do życia. Ile czasu miało minąć, aż dorośnie?
Rozejrzał się po pokoju, wychodząc z niego ostatecznie. Skierował się na dół, do siłowni, a której korzystał mniej, niż powinien. Teraz czuł potrzebę wymęczenia się najbardziej, jak się dało. Musiał się wyładować, nie rozumiejąc własnych emocji. Potrzebował tego.
Pierwsze uderzenie w worek treningowy sprawiło, że zapragnął więcej. Wyżyć się, uderzać do utraty tchu. Nie był dobry w uczuciach, nawet przed samym sobą.
Zaczął obijać pięścią worek coraz gwałtowniej czując, że niespodziewanie ogarnia go złość. Czemu, skoro powinien wypełniać go żal?
Mark Stevens
a
![Obrazek](https://cdn.discordapp.com/attachments/581826651848179712/726800253436690462/jiyani.gif)
mów mi/kontakt
Queen Kiki #9085
![](https://i.imgur.com/daDsHEP.gif)
a
#21 + Outfit
Od jakiegoś czasu jego relacja z Kaiem weszła na inny poziom. Ne byli już jedynie współlokatorami. Stali się sobie o wiele bliżsi i podobało mu się to, chociaż nie potoczyło się to tak jak sam by tego chciał. Myślał, że zaczną od randkowania i wyznania sobie nawzajem uczuć, a zaczęli od seksu i to tak intensywnego, że aż zemdlał z rozkoszy. Mimo wszystko był szczęśliwy, bo nie musiał już wzdychać do niego po kryjomu i otwarcie mógł okazywać mu swoje zainteresowanie. Ale marzył, żeby ten w końcu chciał więcej. Żeby nie chodziło tylko o seks, by Kai również zwrócił na niego uwagę i zabrał go na prawdziwą randkę z prawdziwego zdarzenia.
Wybrał się na spotkanie z Creedem, który opowiedział mu jak się teraz mają sprawy z Hunterem. Cieszył się, że jego przyjaciel w końcu jest szczęśliwy z kimś kogo darzył uczuciem od dawna. Milo nigdy mu się nie podobał, chociaż wcześniej myślał, że daje on szczęście jego przyjacielowi bo Creed zawsze tak dobrze o nim mówił. Ale w końcu prawda wyszła na jaw i uwolnił się od tego toksycznego człowieka, który już więcej nie tknie go palcem.
Ale nie tylko temat Creeda i Huntera był poruszony na tym spotkaniu, bo o jego relacji z Kaiem również musiała zostać przedyskutowana. Potrzebował rady co powinien zrobić z Sandersem, by ten w końcu spojrzał na niego inaczej, a nie jedynie obiekt seksualny. Creed miał w końcu ten sam problem z Hunterem, ale on nie chciał szukać sobie toksycznego partnera by Kai był o niego zazdrosny. Musiał to zrobić w inny sposób i może nawet wymyślili jak, ale to w swoim czasie.
Wracając do domu kupił dla nich pizzę na obiad, bo akurat miał na nią ochotę i do tego zapas ich ulubionych słodyczy, który właśnie im się skończył. Był ciekaw czy Dejan jest w domu czy znowu szwenda się gdzieś po mieście wpadając w kłopoty. Miło było mieć brata, chociaż nie był taki jak by się spodziewał. Ale był jego rodziną i musiał go akceptować.
Wszedł do domu, zanosząc pudełko z pizzą do kuchni i przywitał się ze zwierzakami, które czekały już na niego pod drzwiami. Kochane maluchy. Wycałował każde z nich na powitanie i poszedł rozejrzeć się po domu. Sądząc po rzeczach porozwalanych w pokoju Kaia wywnioskował, że ten jest w domu, ale nie znalazł go ani w sypialni ani jego gabinecie. Będąc w salonie usłyszał dziwny hałas dochodzący z piwnicy, więc zszedł po cichu na dół i znalazł informatyka na siłowni. Oparł się o drzwi, póki co nie dając mu znać o swojej obecności, obserwując jak ten wyżywa się na worku treningowym. Póki co nie był w stanie zauważyć na jego twarzy żadnych emocji, więc po prostu uznał, że ten postanowił sobie poćwiczyć i tyle.
Kai Sanders
Od jakiegoś czasu jego relacja z Kaiem weszła na inny poziom. Ne byli już jedynie współlokatorami. Stali się sobie o wiele bliżsi i podobało mu się to, chociaż nie potoczyło się to tak jak sam by tego chciał. Myślał, że zaczną od randkowania i wyznania sobie nawzajem uczuć, a zaczęli od seksu i to tak intensywnego, że aż zemdlał z rozkoszy. Mimo wszystko był szczęśliwy, bo nie musiał już wzdychać do niego po kryjomu i otwarcie mógł okazywać mu swoje zainteresowanie. Ale marzył, żeby ten w końcu chciał więcej. Żeby nie chodziło tylko o seks, by Kai również zwrócił na niego uwagę i zabrał go na prawdziwą randkę z prawdziwego zdarzenia.
Wybrał się na spotkanie z Creedem, który opowiedział mu jak się teraz mają sprawy z Hunterem. Cieszył się, że jego przyjaciel w końcu jest szczęśliwy z kimś kogo darzył uczuciem od dawna. Milo nigdy mu się nie podobał, chociaż wcześniej myślał, że daje on szczęście jego przyjacielowi bo Creed zawsze tak dobrze o nim mówił. Ale w końcu prawda wyszła na jaw i uwolnił się od tego toksycznego człowieka, który już więcej nie tknie go palcem.
Ale nie tylko temat Creeda i Huntera był poruszony na tym spotkaniu, bo o jego relacji z Kaiem również musiała zostać przedyskutowana. Potrzebował rady co powinien zrobić z Sandersem, by ten w końcu spojrzał na niego inaczej, a nie jedynie obiekt seksualny. Creed miał w końcu ten sam problem z Hunterem, ale on nie chciał szukać sobie toksycznego partnera by Kai był o niego zazdrosny. Musiał to zrobić w inny sposób i może nawet wymyślili jak, ale to w swoim czasie.
Wracając do domu kupił dla nich pizzę na obiad, bo akurat miał na nią ochotę i do tego zapas ich ulubionych słodyczy, który właśnie im się skończył. Był ciekaw czy Dejan jest w domu czy znowu szwenda się gdzieś po mieście wpadając w kłopoty. Miło było mieć brata, chociaż nie był taki jak by się spodziewał. Ale był jego rodziną i musiał go akceptować.
Wszedł do domu, zanosząc pudełko z pizzą do kuchni i przywitał się ze zwierzakami, które czekały już na niego pod drzwiami. Kochane maluchy. Wycałował każde z nich na powitanie i poszedł rozejrzeć się po domu. Sądząc po rzeczach porozwalanych w pokoju Kaia wywnioskował, że ten jest w domu, ale nie znalazł go ani w sypialni ani jego gabinecie. Będąc w salonie usłyszał dziwny hałas dochodzący z piwnicy, więc zszedł po cichu na dół i znalazł informatyka na siłowni. Oparł się o drzwi, póki co nie dając mu znać o swojej obecności, obserwując jak ten wyżywa się na worku treningowym. Póki co nie był w stanie zauważyć na jego twarzy żadnych emocji, więc po prostu uznał, że ten postanowił sobie poćwiczyć i tyle.
Kai Sanders
mów mi/kontakt
kiitty#9373
![](https://64.media.tumblr.com/b37c5e4b59aaddcc07dad1687b9aeb75/e6226425086f4bb2-04/s540x810/58cf3aedd3ea62303ad2529cb081f33203a4a6f8.gif)
a
Ile razy słyszał, że powinien polecieć do ojca? Jak wiele razy powtarzał mu to nawet Mark, który przecież nie znał go tak dobrze, nie wiedząc jakie relacje miał informatyk z tatą? Ile razy obiecał starszemu mężczyźnie, że tak, niedługo przyleci.
Teraz nie miał już do kogo, obwiniając się wewnętrznie za to, że miał tak niewiele czasu dla osób, na których mu zależało. Czy o to chodziło jego bliskim przyjaciołom, kiedy mówili mu, że traci życie, że traci ludzi na około siebie?
Czuł, że od uderzania powoli zaczynają boleć go dłonie, niemniej przez myśl nie przeszło mu, by chociaż na chwilę przestać. Potrzebował tego. Bólu, który sprawiłby, że zareaguje jak normalny człowiek. Nie powinien płakać? Zazwyczaj w taki sposób ludzie przyjmowali wieść o śmierci bliskiego członka rodziny. On natomiast czuł pustkę, która raz po raz niszczona była przez złość kiełkującą w środku. Nie rozumiał tego. Nie pamiętał kiedy ostatni raz usiadł na spokojnie, starając się zrozumieć własne uczucia. Nigdy nie był w tym dobry; wystarczyło prześledzić jego życie i relacje z ludźmi. Nie narzekał o dziwo na brak znajomych, ale nigdy nikomu się nie zwierzał.
Teraz też nie miał zamiaru, przechodząc wszystko samotnie. Co miałby im powiedzieć? Jak wypowiedzieć słowa, których sam nie chciał słyszeć? Zresztą nie lubił zrzucać ciężaru na barki innych, tym bardziej, jeśli byli dla niego ważni.
Jak Hunter, jak Mark.
Mieli swoje problemy, których Sanders nie chciał potęgować. Jak egoistyczne byłoby dołożenie kolejnej cegiełki, która być może zniszczyłaby w miarę stabilną budowlę? Jak miałby później patrzeć na ich zmartwione twarze? Wystarczyło, że na jedną będzie patrzył codziennie przeglądając się w lustrze.
-Kurwa - zaklął z wściekłością, jeszcze intensywniej uderzając w worek. Serce waliło mu coraz szybciej z wysiłku, ale nie potrafił przestać. Nie chciał. Czuł, że kiedy tylko się zatrzyma, coś pójdzie jeszcze bardziej nie tak.
Nie zdawał sobie sprawy z obecności obserwatora. Może gdyby się odwrócił, gdyby dostrzegł coś innego poza kawałkiem wypchanego materiału, uspokoiłby się. Niestety, zachowywał się niczym w amoku, pochłonięty kolejnymi uderzeniami. Nie chciał, by to dziwnie kiełkujące w nim uczucie się rozrosło. Po prostu wiedział, że nie mógł do tego dopuścić.
Mark Stevens
Teraz nie miał już do kogo, obwiniając się wewnętrznie za to, że miał tak niewiele czasu dla osób, na których mu zależało. Czy o to chodziło jego bliskim przyjaciołom, kiedy mówili mu, że traci życie, że traci ludzi na około siebie?
Czuł, że od uderzania powoli zaczynają boleć go dłonie, niemniej przez myśl nie przeszło mu, by chociaż na chwilę przestać. Potrzebował tego. Bólu, który sprawiłby, że zareaguje jak normalny człowiek. Nie powinien płakać? Zazwyczaj w taki sposób ludzie przyjmowali wieść o śmierci bliskiego członka rodziny. On natomiast czuł pustkę, która raz po raz niszczona była przez złość kiełkującą w środku. Nie rozumiał tego. Nie pamiętał kiedy ostatni raz usiadł na spokojnie, starając się zrozumieć własne uczucia. Nigdy nie był w tym dobry; wystarczyło prześledzić jego życie i relacje z ludźmi. Nie narzekał o dziwo na brak znajomych, ale nigdy nikomu się nie zwierzał.
Teraz też nie miał zamiaru, przechodząc wszystko samotnie. Co miałby im powiedzieć? Jak wypowiedzieć słowa, których sam nie chciał słyszeć? Zresztą nie lubił zrzucać ciężaru na barki innych, tym bardziej, jeśli byli dla niego ważni.
Jak Hunter, jak Mark.
Mieli swoje problemy, których Sanders nie chciał potęgować. Jak egoistyczne byłoby dołożenie kolejnej cegiełki, która być może zniszczyłaby w miarę stabilną budowlę? Jak miałby później patrzeć na ich zmartwione twarze? Wystarczyło, że na jedną będzie patrzył codziennie przeglądając się w lustrze.
-Kurwa - zaklął z wściekłością, jeszcze intensywniej uderzając w worek. Serce waliło mu coraz szybciej z wysiłku, ale nie potrafił przestać. Nie chciał. Czuł, że kiedy tylko się zatrzyma, coś pójdzie jeszcze bardziej nie tak.
Nie zdawał sobie sprawy z obecności obserwatora. Może gdyby się odwrócił, gdyby dostrzegł coś innego poza kawałkiem wypchanego materiału, uspokoiłby się. Niestety, zachowywał się niczym w amoku, pochłonięty kolejnymi uderzeniami. Nie chciał, by to dziwnie kiełkujące w nim uczucie się rozrosło. Po prostu wiedział, że nie mógł do tego dopuścić.
Mark Stevens
![Obrazek](https://cdn.discordapp.com/attachments/581826651848179712/726800253436690462/jiyani.gif)
mów mi/kontakt
Queen Kiki #9085
![](https://i.imgur.com/daDsHEP.gif)
a
Nie miał dobrych relacji z rodzicami, ale to była głównie ich wina. Nigdy nie traktowali go jak swojego syna, dbając o niego i troszcząc się o jego potrzeby. Myśleli tylko o sobie. Pewnie dlatego wiedząc, że Kai ma całkiem zwyczajne relacje ze swoim ojcem zależało mu, żeby nie skończył tak jak on. By miał jakąś rodzinę, nawet jeśli rzadko się widywali. Tak samo zależało mu na dobrych relacjach z Dejanem, skoro rzeczywiście okazał się być jego bratem, czyli jedyną normalną rodziną. Był młodszy i trochę lekkomyślny, ale chciał się o niego troszczyć jak prawdziwy starszy brat skoro teraz miał okazję się wykazać. W końcu nie czuł się sam na tym świecie. Miał co prawda Kaia i Creeda, ale to nie to samo co prawdziwa rodzina z którą łączyły go więzy krwi. Z nim będzie go coś łączyło już zawsze, a Sanders i Whittemore mogli go zostawić w każdej chwili i więcej nie wrócić.
Ale miał nadzieję, że do tego nie dojdzie. Byli dla niego bardzo ważni i nie chciał tracić żadnego z nich. Nawet gdyby z którymś z nich się pokłócił, zrobiłby wszystko, żeby ich odzyskać. To były osoby, które chciał mieć zawsze w swoim życiu.
Coś mu nie pasowało w zachowaniu Kaia. Znał go dobrze i wiedział, że normalnie tak się nie zachowuje. Nawet jak ćwiczy jest spokojny i opanowany, skupiając się na tym co robi. A teraz po prostu był agresywny jak jeszcze nigdy. Walił ślepo w worek treningowy jakby chciał go zniszczyć. Nie podobało mu się to. Co takiego go zdenerwowało, że zachowywał się w ten sposób?
Musiał go powstrzymać zanim zrobi sobie krzywdę, dlatego niewiele myśląc pokonał szybko dzielącą ich odległość i starając się uniknąć ciosu przytulił się mocno do pleców Sandersa, owijając ramiona wokół jego ciała. Nie przejmował się tym, że jest cały mokry od potu. Teraz liczyło się coś innego.
— Kai… Kai… co się dzieje? — zapytał, nie odrywając się od niego. Chciał mu jakoś pomóc jeśli będzie potrafił. Ale póki co nie wiedział o co chodzi i czy zrozumie powód przez jaki Kai się tak zachowywał. Czy chodziło o jego firmę? Kogoś bliskiego? Cokolwiek by to nie było, musiało być naprawdę poważne.
Kai Sanders
Ale miał nadzieję, że do tego nie dojdzie. Byli dla niego bardzo ważni i nie chciał tracić żadnego z nich. Nawet gdyby z którymś z nich się pokłócił, zrobiłby wszystko, żeby ich odzyskać. To były osoby, które chciał mieć zawsze w swoim życiu.
Coś mu nie pasowało w zachowaniu Kaia. Znał go dobrze i wiedział, że normalnie tak się nie zachowuje. Nawet jak ćwiczy jest spokojny i opanowany, skupiając się na tym co robi. A teraz po prostu był agresywny jak jeszcze nigdy. Walił ślepo w worek treningowy jakby chciał go zniszczyć. Nie podobało mu się to. Co takiego go zdenerwowało, że zachowywał się w ten sposób?
Musiał go powstrzymać zanim zrobi sobie krzywdę, dlatego niewiele myśląc pokonał szybko dzielącą ich odległość i starając się uniknąć ciosu przytulił się mocno do pleców Sandersa, owijając ramiona wokół jego ciała. Nie przejmował się tym, że jest cały mokry od potu. Teraz liczyło się coś innego.
— Kai… Kai… co się dzieje? — zapytał, nie odrywając się od niego. Chciał mu jakoś pomóc jeśli będzie potrafił. Ale póki co nie wiedział o co chodzi i czy zrozumie powód przez jaki Kai się tak zachowywał. Czy chodziło o jego firmę? Kogoś bliskiego? Cokolwiek by to nie było, musiało być naprawdę poważne.
Kai Sanders
mów mi/kontakt
kiitty#9373
![](https://64.media.tumblr.com/b37c5e4b59aaddcc07dad1687b9aeb75/e6226425086f4bb2-04/s540x810/58cf3aedd3ea62303ad2529cb081f33203a4a6f8.gif)
a
Oddychał coraz gwałtowniej, dając się ponieść emocjom. Gromadziły się z prędkością, z którą Sanders sobie nie radził, a kolejne uderzenie wcale nie sprawiały, że czuł się lepiej. Wręcz przeciwnie; miał wrażenie, że staje się coraz to bardziej zagubiony nie potrafiąc ogarnąć wewnętrznego chaosu. Jak to było możliwe? Ludzie umierali w każdej sekundzie, a świat się nie zatrzymywał, brnąc nadal przed siebie. Powinien podejść do tego logicznie, jak podchodził do wielu spraw.
Wypadek. Zdarza się. Śmierć bliskiej osoby. Zdarza się. Brzmiało to tak prosto, że jeszcze kiedyś nie miałby problemu takimi faktami. Chwilę by się zastanowił, skupiając jedynie na pracy, póki wewnętrznie by się nie ustabilizował.
Z tym, że teraz nie potrafił działać w podobny sposób. Już od jakiegoś czasu, dokładnie od dnia, w którym na progu pojawił się Mark, Kai zauważył, że stawał się bardziej ludzki. Nie kierował się już logiką, nie analizował wszystkiego w systemie binarnym, bo jak się okazało, życia nie dało się opisać jedynie zerami czy jedynkami. Był bardziej złożony i Stevens pokazywał mu to każdego dnia.
Czy to dlatego aktualnie czuł się tak chaotycznie? Bo czuł i gdzieś chciał się do tego przyznać?
Skrzywił się, kiedy poczuł bardziej dotkliwy ból, gdy ręka spotkała się z workiem pod mało korzystnym dla niej kątem. Przymknął na chwilę oczy, nieprzerwanie atakując niczemu winny przedmiot. Może to i lepiej, że nie było w pobliżu nikogo, na kim potencjalnie mógłby się wyżyć.
Niespodziewanie ktoś go objął. Tak zwyczajnie. Szarpnął się raz, drugi, trzeci, kiedy doleciał do niego zapach perfum Marka.
-Mark, odejdź - powiedział, starając się wyswobodzić. Ale ten nie dawał za wygraną, przytulając się do niego jeszcze mocniej. Kai nie chciał mu zrobić krzywdy, nie on powinien płacić.
Przestał uderzać w worek w obawie, że mógłby skrzywdzić kogoś, na kim mu zależało. Jeśli miał się zmagać z tym wszystkim, to sam.
-Ćwiczę - powiedział jedynie, nie czując się idealnym kompanem do rozmów. Na dodatek nie chciał wypowiadać na głos tych słów.
Mój tata umarł.
Poczuł, jak na samą myśl coś ścisnęło go w żołądku. Kiedy zmagał się z workiem, nie myślał o tym, ale teraz? Na dodatek, kiedy Stevens był obok, wzbudzając w nim tak wiele uczuć?
-Mark, proszę… chcę być sam.
Mark Stevens
Wypadek. Zdarza się. Śmierć bliskiej osoby. Zdarza się. Brzmiało to tak prosto, że jeszcze kiedyś nie miałby problemu takimi faktami. Chwilę by się zastanowił, skupiając jedynie na pracy, póki wewnętrznie by się nie ustabilizował.
Z tym, że teraz nie potrafił działać w podobny sposób. Już od jakiegoś czasu, dokładnie od dnia, w którym na progu pojawił się Mark, Kai zauważył, że stawał się bardziej ludzki. Nie kierował się już logiką, nie analizował wszystkiego w systemie binarnym, bo jak się okazało, życia nie dało się opisać jedynie zerami czy jedynkami. Był bardziej złożony i Stevens pokazywał mu to każdego dnia.
Czy to dlatego aktualnie czuł się tak chaotycznie? Bo czuł i gdzieś chciał się do tego przyznać?
Skrzywił się, kiedy poczuł bardziej dotkliwy ból, gdy ręka spotkała się z workiem pod mało korzystnym dla niej kątem. Przymknął na chwilę oczy, nieprzerwanie atakując niczemu winny przedmiot. Może to i lepiej, że nie było w pobliżu nikogo, na kim potencjalnie mógłby się wyżyć.
Niespodziewanie ktoś go objął. Tak zwyczajnie. Szarpnął się raz, drugi, trzeci, kiedy doleciał do niego zapach perfum Marka.
-Mark, odejdź - powiedział, starając się wyswobodzić. Ale ten nie dawał za wygraną, przytulając się do niego jeszcze mocniej. Kai nie chciał mu zrobić krzywdy, nie on powinien płacić.
Przestał uderzać w worek w obawie, że mógłby skrzywdzić kogoś, na kim mu zależało. Jeśli miał się zmagać z tym wszystkim, to sam.
-Ćwiczę - powiedział jedynie, nie czując się idealnym kompanem do rozmów. Na dodatek nie chciał wypowiadać na głos tych słów.
Mój tata umarł.
Poczuł, jak na samą myśl coś ścisnęło go w żołądku. Kiedy zmagał się z workiem, nie myślał o tym, ale teraz? Na dodatek, kiedy Stevens był obok, wzbudzając w nim tak wiele uczuć?
-Mark, proszę… chcę być sam.
Mark Stevens
![Obrazek](https://cdn.discordapp.com/attachments/581826651848179712/726800253436690462/jiyani.gif)
mów mi/kontakt
Queen Kiki #9085
![](https://i.imgur.com/daDsHEP.gif)
a
Trzymał mocno, kiedy Kai próbował się wyszarpać z jego uścisku, ale nie dawał za wygraną. Nawet nie zamierzał, bo czuł, że ten go potrzebuje. Nawet jeśli z nim nie porozmawia, nie powinien być sam, wyżywając się na worku treningowym. Nigdy nie uważał, że to było pomocne w takich chwilach. Ludzie zwykle wybierali rozmowę i na to zamierzał namówić Sandersa jak tylko poczuje się gotowy.
Ale widząc go takiego aż smutno mu się zrobiło. Jego Kai zawsze taki wesoły i głupkowaty teraz był smutny i wściekły jednocześnie. Czemu? Jeśli ktoś go zdenerwował Mark się z nim policzy. Jeśli trzeba mu pomóc Mark zrobi wszystko. Nie załatwi mu wiele pieniędzy, ale jeśli weźmie więcej zmian i obsłuży więcej klientów w pokoju VIP zawsze będą coś mieli na początek, bo pożyczki żaden bank raczej mu nie da. Ale razem dadzą sobie radę, bo mieli siebie.
— Nie odejdę. — szepnął, przymykając oczy. Jak mógł go teraz zostawić kiedy czuł, że coś jest nie tak? Coś się działo i Kai nie mógł zostać z tym sam. On się na to nie zgadzał, chcąc dotrzymać mu towarzystwa. Być blisko, kiedy najbardziej tego potrzebował. Mógł się założyć, że Kai nawet tego nie wiedział i myślał, że poradzi sobie sam. Nie znał się jeszcze na uczuciach, dopiero się ich ucząc.
Mruknął jedynie, kiedy ten próbował mu wmówić, że jedynie ćwiczy. Widział już jak Kai to robi i na pewno nie uderzał tak agresywnie w worek treningowy. Zachowywał się jakby chciał go zniszczyć, nie myśląc o tym, że zrobi sobie krzywdę.
— Nie zostawię Cię, rozumiesz? — odparł, przenosząc dłoń na jego głowę, którą lekko pogładził. Wiedział, że Kai to lubi i powinno go to trochę uspokoić.
Sprawnie przesunął się tak, że znalazł się przed nim i przylgnął do niego ponownie, ale tym razem przyciągnął Sandersa do siebie, że jego głowa spoczęła na jego ramieniu. Był niższy i mogło to być dla informatyka niewygodne, ale mógł w każdej chwili się wyprostować.
— Co się dzieje, kochanie? — zapytał jeszcze raz. — Nie mów jeśli nie czujesz się na siłach. Możesz po prostu się do mnie przytulić. — szepnął, składając pocałunek na jego skroni. Był tu dla niego jeśli go potrzebował.
Kai Sanders
Ale widząc go takiego aż smutno mu się zrobiło. Jego Kai zawsze taki wesoły i głupkowaty teraz był smutny i wściekły jednocześnie. Czemu? Jeśli ktoś go zdenerwował Mark się z nim policzy. Jeśli trzeba mu pomóc Mark zrobi wszystko. Nie załatwi mu wiele pieniędzy, ale jeśli weźmie więcej zmian i obsłuży więcej klientów w pokoju VIP zawsze będą coś mieli na początek, bo pożyczki żaden bank raczej mu nie da. Ale razem dadzą sobie radę, bo mieli siebie.
— Nie odejdę. — szepnął, przymykając oczy. Jak mógł go teraz zostawić kiedy czuł, że coś jest nie tak? Coś się działo i Kai nie mógł zostać z tym sam. On się na to nie zgadzał, chcąc dotrzymać mu towarzystwa. Być blisko, kiedy najbardziej tego potrzebował. Mógł się założyć, że Kai nawet tego nie wiedział i myślał, że poradzi sobie sam. Nie znał się jeszcze na uczuciach, dopiero się ich ucząc.
Mruknął jedynie, kiedy ten próbował mu wmówić, że jedynie ćwiczy. Widział już jak Kai to robi i na pewno nie uderzał tak agresywnie w worek treningowy. Zachowywał się jakby chciał go zniszczyć, nie myśląc o tym, że zrobi sobie krzywdę.
— Nie zostawię Cię, rozumiesz? — odparł, przenosząc dłoń na jego głowę, którą lekko pogładził. Wiedział, że Kai to lubi i powinno go to trochę uspokoić.
Sprawnie przesunął się tak, że znalazł się przed nim i przylgnął do niego ponownie, ale tym razem przyciągnął Sandersa do siebie, że jego głowa spoczęła na jego ramieniu. Był niższy i mogło to być dla informatyka niewygodne, ale mógł w każdej chwili się wyprostować.
— Co się dzieje, kochanie? — zapytał jeszcze raz. — Nie mów jeśli nie czujesz się na siłach. Możesz po prostu się do mnie przytulić. — szepnął, składając pocałunek na jego skroni. Był tu dla niego jeśli go potrzebował.
Kai Sanders
mów mi/kontakt
kiitty#9373
![](https://64.media.tumblr.com/b37c5e4b59aaddcc07dad1687b9aeb75/e6226425086f4bb2-04/s540x810/58cf3aedd3ea62303ad2529cb081f33203a4a6f8.gif)
a
Serce waliło mu jak oszalałe, co zauważył dopiero, kiedy się zatrzymał pod wpływem bliskości Marka. Nie zdawał sobie sprawy, że aż tak bardzo wystawiał swoje ciało na wysiłek fizyczny. Nie miało to wcześniej dla niego znaczenia, ale czy miało teraz? Był nabuzowany, pełen nieokiełznanych emocji, które potrzebowały ujścia. Znacznie lepiej było się wyżyć na przedmiocie martwym, niż na przypadkowej osobie.
Zaczął głęboko oddychać, będąc niemal pewnym, że Stevens nigdzie nie pójdzie. Nie musiał go słownie zapewniać, by wiedział, że jego domysły będą prawdziwe. Był typem człowieka, który chciał pomóc za wszelką cenę. Tylko czy teraz informatykowi dało się takowej pomocy udzielić? Na czym w ogóle miałaby ona polegać, skoro nie było na tym świecie siły potrafiącej wskrzeszać zmarłych?
Odetchnął ponownie, starając się uspokoić jeszcze bardziej. Z jakiegoś powodu nie chciał, by chłopak widział go w takim stanie. Do tej pory nie okazywał tak gwałtownych emocji, jakby uznając, że Mark nie powinien tego widzieć. Złość, frustracja, zagubienie. To nie było coś, czym chciał się chwalić, zwłaszcza przed Stevensem, który tak bardzo mieszał swoją obecnością. Nie było w tym niczego złego; Kai miał nadzieję, że nie.
-Nie dasz mi spokoju, prawda? - rzucił retorycznie, przymykając oczy w chwili, w której ten zaczął gładzić go po głowie. Czemu musiał taki być? Czemu działał na niego w taki sposób nawet w chwili, w której Kai nie znał samego siebie?
Spojrzał na jego zmartwioną twarz tuż przed tym, jak został niemal siłą zmuszony do oparcia czoła o jego ramię. Skąd ten szczupły chłopak miał tyle siły? A może to Sanders był słabszy niż zwykle, czując się zwyczajnie bezsilny?
Odetchnął kilka razy czując, jak faktycznie zaczyna brakować mu energii. Co ten Mark z nim robił?
-Nic. To… nie chcę cię niczym obarczać, Mark. Po prostu… potrzebuję czasu - powiedział cicho, głosem, który brzmiał w jego ustach tak nienaturalnie.
Wciągnął kojący zapach bijący od współlokatora, zamykając oczy.
-To… to naprawdę nic… - dodał, a głos mu się załamał. Tak bardzo chciał sobie to wmówić, a tak bardzo mu nie wychodziło.
Mark Stevens
Zaczął głęboko oddychać, będąc niemal pewnym, że Stevens nigdzie nie pójdzie. Nie musiał go słownie zapewniać, by wiedział, że jego domysły będą prawdziwe. Był typem człowieka, który chciał pomóc za wszelką cenę. Tylko czy teraz informatykowi dało się takowej pomocy udzielić? Na czym w ogóle miałaby ona polegać, skoro nie było na tym świecie siły potrafiącej wskrzeszać zmarłych?
Odetchnął ponownie, starając się uspokoić jeszcze bardziej. Z jakiegoś powodu nie chciał, by chłopak widział go w takim stanie. Do tej pory nie okazywał tak gwałtownych emocji, jakby uznając, że Mark nie powinien tego widzieć. Złość, frustracja, zagubienie. To nie było coś, czym chciał się chwalić, zwłaszcza przed Stevensem, który tak bardzo mieszał swoją obecnością. Nie było w tym niczego złego; Kai miał nadzieję, że nie.
-Nie dasz mi spokoju, prawda? - rzucił retorycznie, przymykając oczy w chwili, w której ten zaczął gładzić go po głowie. Czemu musiał taki być? Czemu działał na niego w taki sposób nawet w chwili, w której Kai nie znał samego siebie?
Spojrzał na jego zmartwioną twarz tuż przed tym, jak został niemal siłą zmuszony do oparcia czoła o jego ramię. Skąd ten szczupły chłopak miał tyle siły? A może to Sanders był słabszy niż zwykle, czując się zwyczajnie bezsilny?
Odetchnął kilka razy czując, jak faktycznie zaczyna brakować mu energii. Co ten Mark z nim robił?
-Nic. To… nie chcę cię niczym obarczać, Mark. Po prostu… potrzebuję czasu - powiedział cicho, głosem, który brzmiał w jego ustach tak nienaturalnie.
Wciągnął kojący zapach bijący od współlokatora, zamykając oczy.
-To… to naprawdę nic… - dodał, a głos mu się załamał. Tak bardzo chciał sobie to wmówić, a tak bardzo mu nie wychodziło.
Mark Stevens
![Obrazek](https://cdn.discordapp.com/attachments/581826651848179712/726800253436690462/jiyani.gif)
mów mi/kontakt
Queen Kiki #9085
![](https://i.imgur.com/daDsHEP.gif)
a
Nie lubił, kiedy bliskie mu osoby cierpiały. Nie lubił smutku w ich oczach przez który i jemu robiło się smutno. A Kai byłł dla niego szczególnie ważny, odkąd zamieszkali razem i ich relacja bardzo się zmieniła. Nawet jeśli nie da rady mu pomóc, może doceni to, że chociaż chce być blisko i postara się udzielić mu wparcia w trudnej chwili.
— Nie dam. — zgodził się, kiwając głową. Mógł go prosić albo nawet krzyczeć, ale Mark i tak by go nie zostawił. Coś było nie tak i Mark to czuł. Samo zachowanie Kaia było dziwne i bez powodu by się tak nie zachowywał. Dlatego nie zamierzał ustąpić, zostając z nim. Weźmie nawet wolne w pracy, żeby go nie zostawiać na noc, bo będzie się martwił i nie będzie się nadawał na scenę czy do zajmowania się klientami. Tam musiał być w pełni skupiony, sprawdzając co rusz reakcję klientów czy to co robi im się podobało. Dlatego nie mógł sobie pozwolić na zostawienie Sandersa samego z nierozwiązanym problemem.
— Wiesz, że możesz mi wszystko powiedzieć, prawda? — zapytał cicho, obejmując go mocno. Na pewno wiedział i Mark nie musiał mówić o tym głośno. Do tej pory wiele rozmawiali i mogli sobie powiedzieć wszystko. Nie musieli niczego ukrywać, chociaż mark dalej wstydził się powiedzieć mu o swojej rodzinie. Prawdę znał tylko Dejan, który był jego bratem i wiedział jaki jest ich ojciec, ale musiał obiecać, że się nikomu nie wygada. Jeśli Kai miał się kiedykolwiek dowiedzieć, Mark zamierzał mu o tym powiedzieć osobiście. Póki co nie był gotowy.
— Jestem przy Tobie. Jestem tu… — szepnął, pocierając dłonią jego plecy. Cały czas przytulał go mocno do siebie, by czuł jego obecność. Ale chyba powinien zabrać go na górę, żeby mogli rozsiąść się na kanapie i było im wygodnie siedzieć w ciszy, skoro Kai uparcie milczał. Ale meli czas. Mógł powiedzieć mu kiedy będzie na to gotowy, bo nie mógł wiecznie ukrywać przed nim prawdy. W końcu i tak się dowie sam albo z jego pomocą. Było mu to obojętne.
— Chodź na górę. Zrobię herbatę i owiniemy się kocem. — zaproponował, odsuwając się delikatnie, żeby spojrzeć na twarz Kaia.
Kai Sanders
— Nie dam. — zgodził się, kiwając głową. Mógł go prosić albo nawet krzyczeć, ale Mark i tak by go nie zostawił. Coś było nie tak i Mark to czuł. Samo zachowanie Kaia było dziwne i bez powodu by się tak nie zachowywał. Dlatego nie zamierzał ustąpić, zostając z nim. Weźmie nawet wolne w pracy, żeby go nie zostawiać na noc, bo będzie się martwił i nie będzie się nadawał na scenę czy do zajmowania się klientami. Tam musiał być w pełni skupiony, sprawdzając co rusz reakcję klientów czy to co robi im się podobało. Dlatego nie mógł sobie pozwolić na zostawienie Sandersa samego z nierozwiązanym problemem.
— Wiesz, że możesz mi wszystko powiedzieć, prawda? — zapytał cicho, obejmując go mocno. Na pewno wiedział i Mark nie musiał mówić o tym głośno. Do tej pory wiele rozmawiali i mogli sobie powiedzieć wszystko. Nie musieli niczego ukrywać, chociaż mark dalej wstydził się powiedzieć mu o swojej rodzinie. Prawdę znał tylko Dejan, który był jego bratem i wiedział jaki jest ich ojciec, ale musiał obiecać, że się nikomu nie wygada. Jeśli Kai miał się kiedykolwiek dowiedzieć, Mark zamierzał mu o tym powiedzieć osobiście. Póki co nie był gotowy.
— Jestem przy Tobie. Jestem tu… — szepnął, pocierając dłonią jego plecy. Cały czas przytulał go mocno do siebie, by czuł jego obecność. Ale chyba powinien zabrać go na górę, żeby mogli rozsiąść się na kanapie i było im wygodnie siedzieć w ciszy, skoro Kai uparcie milczał. Ale meli czas. Mógł powiedzieć mu kiedy będzie na to gotowy, bo nie mógł wiecznie ukrywać przed nim prawdy. W końcu i tak się dowie sam albo z jego pomocą. Było mu to obojętne.
— Chodź na górę. Zrobię herbatę i owiniemy się kocem. — zaproponował, odsuwając się delikatnie, żeby spojrzeć na twarz Kaia.
Kai Sanders
mów mi/kontakt
kiitty#9373
![](https://64.media.tumblr.com/b37c5e4b59aaddcc07dad1687b9aeb75/e6226425086f4bb2-04/s540x810/58cf3aedd3ea62303ad2529cb081f33203a4a6f8.gif)
a
Takiej odpowiedzi się spodziewał. Nie był pewien czy była mu ona na rękę, czy jednak wolałby, aby chociaż raz Mark odpuścił. Nie potrafił teraz myśleć logicznie, bo ta jedna myśl, myśl, że w wieku dwudziestu dziewięciu lat został sierotą, odbijała się echem w umyśle, za każdym razem zostawiając głębszy ślad. Niemal, jakby chciała, aby Sanders wreszcie zrozumiał, że już nie poleci do ojca na święta. Nie wymieni z nim zdawkowych zdań na temat tego, co słychać. Nie pójdą razem odwiedzić mamy na cmentarzu. Teraz będzie robił to sam, odwiedzając ich oboje.
Zakuło go w okolicach serca na samą myśl. Był głupi, totalnie głupi, że nie rozmawiał z nim więcej. Życie prowadziło do śmierci, ale czy musiała nadchodzić tak wcześnie? Nie mogła poczekać pozwalając ludziom cieszyć się tym, co oferował świat?
-Wiem, Mark. Dziękuję ci za to, ale… po prostu czasami są rzeczy, o których człowiek nie potrafi powiedzieć tak o - odpowiedział, równie cicho, co wcześniej. Głośniejszy ton zupełnie nie pasował mu do tej chwili. Nie pasował mu do wiadomości, o których zapewne w którymś momencie będzie musiał powiedzieć Stevensowi. Ostatecznie na jakiś czas wyjedzie, a co za tym szło, jego współlokator powinien znać powód, by się nie martwić.
Wciągnął głośniej powietrze. Wszystko robiło się jeszcze bardziej skomplikowane, kiedy Mark stał przy nim, przytulając go. Poświęcał mu uwagę, kiedy Kai najchętniej zaszyłby się w pracowni, robić coś na komputerze. Nic dziwnego, że informatyk w pewnym momencie nie był w stanie ukrywać emocji, które były mu teraz tak bardzo nie na rękę. Nie lubił przeżywać takich rzeczy przy kimś.
-On umarł, Mark. Tak po prostu umarł, zostawiając mnie - wyszeptał, unosząc głowę i spoglądając w sufit, jakby to miało mu pomóc. Może pozornie, ale nic nie było w stanie powstrzymać tego nieprzyjemnego uścisku w gardle, który zwiastował tylko jedno. Łzy, które powoli zaczęły spływać po policzkach mężczyzny. Może i był w wieku, który postrzegany był jako dorosły, ale czy to miało znaczenie w chwili, w której przyszło się żegnać z kimś, kto mimo wszystko był nieodzowną częścią naszego życia?
Mark Stevens
Zakuło go w okolicach serca na samą myśl. Był głupi, totalnie głupi, że nie rozmawiał z nim więcej. Życie prowadziło do śmierci, ale czy musiała nadchodzić tak wcześnie? Nie mogła poczekać pozwalając ludziom cieszyć się tym, co oferował świat?
-Wiem, Mark. Dziękuję ci za to, ale… po prostu czasami są rzeczy, o których człowiek nie potrafi powiedzieć tak o - odpowiedział, równie cicho, co wcześniej. Głośniejszy ton zupełnie nie pasował mu do tej chwili. Nie pasował mu do wiadomości, o których zapewne w którymś momencie będzie musiał powiedzieć Stevensowi. Ostatecznie na jakiś czas wyjedzie, a co za tym szło, jego współlokator powinien znać powód, by się nie martwić.
Wciągnął głośniej powietrze. Wszystko robiło się jeszcze bardziej skomplikowane, kiedy Mark stał przy nim, przytulając go. Poświęcał mu uwagę, kiedy Kai najchętniej zaszyłby się w pracowni, robić coś na komputerze. Nic dziwnego, że informatyk w pewnym momencie nie był w stanie ukrywać emocji, które były mu teraz tak bardzo nie na rękę. Nie lubił przeżywać takich rzeczy przy kimś.
-On umarł, Mark. Tak po prostu umarł, zostawiając mnie - wyszeptał, unosząc głowę i spoglądając w sufit, jakby to miało mu pomóc. Może pozornie, ale nic nie było w stanie powstrzymać tego nieprzyjemnego uścisku w gardle, który zwiastował tylko jedno. Łzy, które powoli zaczęły spływać po policzkach mężczyzny. Może i był w wieku, który postrzegany był jako dorosły, ale czy to miało znaczenie w chwili, w której przyszło się żegnać z kimś, kto mimo wszystko był nieodzowną częścią naszego życia?
Mark Stevens
![Obrazek](https://cdn.discordapp.com/attachments/581826651848179712/726800253436690462/jiyani.gif)
mów mi/kontakt
Queen Kiki #9085
![](https://i.imgur.com/daDsHEP.gif)
a
— Rozumiem. Nie musisz od razu mówić. Poczekam tu, aż będziesz chciał mi powiedzieć. — zapewnił. Nigdzie się nie wybierał, zwłaszcza teraz. Ktoś musiał przy nim być, by nie przyszło mu do głowy nic głupiego. Ale też w takich chwilach nikt nie powinien zostać sam, bo radzenie sobie z problemami w samotności było trudne. Sam znał to z autopsji, kiedy cierpiał z powodu rodziców, a jedyną osobą, która o wszystkim wiedziała był Creed. Było mu gorzej, kiedy jego przyjaciel wyjechał z Miami i został z tym wszystkim sam, nie chcąc mu się żalić codziennie przez telefon. Ale tylko dzięki niemu przetrwał ten czas w końcu będąc tu gdzie jest. Mając przyjaciół, brata i Kaia. Nie wiedział jeszcze do jakiej kategorii go zaliczyć, więc mówił o nim osobno. Ale był kimś szczególnym dla Stevensa, Nawet bardzo i nie chciał już żyć bez niego. Życie bez tego nerda będzie takie puste.
— Kto umarł, Kai? Kto Cię zostawił, kochanie? — zapytał, marszcząc czoło i przyglądając się mu. Nic nie rozumiał. O kim mówił? On tu był. Hunter też żył, bo wrócił do domu chwilę po jego wyjściu. Kto jeszcze był bliski informatykowi? Nie mógł sobie nikogo przypomnieć, zwłaszcza teraz.
Ułożył dłonie na jego policzkach, ścierając spływające po nich łzy. Jego Kai płakał. To musiał być ktoś naprawdę dla niego ważny, skoro tak reagował. Czemu więc się nie domyślił o kogo chodziło i po prostu czekał na odpowiedź? Nie chciał w sumie się pomylić, uśmiercając kogoś przypadkiem.
— Płacz jeśli to Ci pomoże. — powiedział, ponownie przytulając mocno informatyka i gładząc go po plecach. Musiał tego potrzebować.
Dobrze, że Dejana nie było w domu. Wtedy pewnie niewiele by się dowiedział, bo Kai nie bardzo mu ufał. Nie dziwił mu się, sam pewnie też by tak zareagował na nowo odnalezionego brata bliskiej sobie osoby.
Ale teraz byli tylko oni. Smutny Kai i on przytulający go do siebie jak małe dziecko. Nic więcej teraz nie było ważne.
Kai Sanders
— Kto umarł, Kai? Kto Cię zostawił, kochanie? — zapytał, marszcząc czoło i przyglądając się mu. Nic nie rozumiał. O kim mówił? On tu był. Hunter też żył, bo wrócił do domu chwilę po jego wyjściu. Kto jeszcze był bliski informatykowi? Nie mógł sobie nikogo przypomnieć, zwłaszcza teraz.
Ułożył dłonie na jego policzkach, ścierając spływające po nich łzy. Jego Kai płakał. To musiał być ktoś naprawdę dla niego ważny, skoro tak reagował. Czemu więc się nie domyślił o kogo chodziło i po prostu czekał na odpowiedź? Nie chciał w sumie się pomylić, uśmiercając kogoś przypadkiem.
— Płacz jeśli to Ci pomoże. — powiedział, ponownie przytulając mocno informatyka i gładząc go po plecach. Musiał tego potrzebować.
Dobrze, że Dejana nie było w domu. Wtedy pewnie niewiele by się dowiedział, bo Kai nie bardzo mu ufał. Nie dziwił mu się, sam pewnie też by tak zareagował na nowo odnalezionego brata bliskiej sobie osoby.
Ale teraz byli tylko oni. Smutny Kai i on przytulający go do siebie jak małe dziecko. Nic więcej teraz nie było ważne.
Kai Sanders
mów mi/kontakt
kiitty#9373
![](https://64.media.tumblr.com/b37c5e4b59aaddcc07dad1687b9aeb75/e6226425086f4bb2-04/s540x810/58cf3aedd3ea62303ad2529cb081f33203a4a6f8.gif)
a
Czy chciał się dzielić tak przykrymi informacjami? Nie był tego do końca pewien, ale czy jeśli sam nie zdradzi Markowi co tak naprawdę go trapiło, ten nie dowie się na własną rękę? Nie był w stanie uchronić świata przed wieścią o śmierci ojca. Prawdą było, że zawsze coś podobnego ostatecznie ujrzało światło dziennie. Dodatkowo czy był sens, by tak wzbraniać się przed powiedzeniem tego, co już się stało? Nie mówiąc pewnych rzeczy na głos nie sprawi, że nagle nie znajdą pokrycia w rzeczywistości. Jego tata odszedł i był to fakt. Faktem było również to, iż zwyczajnie w świecie bolało to Kaia, który czuł się dziwnie oszukany. Nie umiał tego sprecyzować, ale miał aktualnie ten problem z wieloma emocjami. Pojawiały się nagle, by zaraz miejsca ustąpić innym. Jak miał nad tym zapanować?
Może rozmowa faktycznie mogła pomóc? Umiał mieć gadane. Nie w takich tematach, ale czy nie przyszedł czas, by w życiu spróbować wszystkiego?
-Mój ojciec. Kurwa… powinienem, wiem, że tak… powinienem częściej do niego dzwonić. Był tam sam, rozumiesz? W Korei. A ja… ja nigdy nie miałem czasu, nie potrafiłem się zebrać - wyrzucił z siebie czując, jak oczy zaczynają go piec. Czy właśnie okazywał się słaby? Nie patrzył na to nigdy pod tym kątem, ale czy od płci męskiej nie oczekiwało się siły, nawet w takich sytuacjach?
-Zostałem sierotą, Mark. Może śmiesznie to brzmi… w moim wieku nią być, ale tak, właśnie nią jestem - rzucił, uśmiechając się lekko, jakby chcąc trochę zmienić atmosferę. Nie wyszło mu to jakoś szczególnie, zapewne ze względu na łzy, których nie umiał powstrzymać.
Ponownie oparł głowę o ramię Marka, korzystając z jego bliskości. Agresja minęła, złość również. Już nie był wściekły. Teraz było mu cholernie przykro, bo uświadomił sobie, jak niewiele trzeba było, by stracić bliską osobę. Mniej bolało, kiedy znikały z życia, przerzucając się na kogoś innego, kto był dla nich bardziej odpowiedni. Kiedy jednak znikały całkiem, umierając, ból był zdecydowanie nie do wytrzymania.
Westchnął, dając sobie przyzwolenie na rozklejenie się. To nie mogło być aż takie złe, skoro Stevens nie patrzył na niego z odrazą. A kiedy trochę się opanował, pozwolił zaprowadzić się na górę, do salonu, gdzie mógł po prostu siedzieć obok Marka i czekać, aż plątanina uczuć stanie się mniej przytłaczająca.
zt. x2
Mark Stevens
Może rozmowa faktycznie mogła pomóc? Umiał mieć gadane. Nie w takich tematach, ale czy nie przyszedł czas, by w życiu spróbować wszystkiego?
-Mój ojciec. Kurwa… powinienem, wiem, że tak… powinienem częściej do niego dzwonić. Był tam sam, rozumiesz? W Korei. A ja… ja nigdy nie miałem czasu, nie potrafiłem się zebrać - wyrzucił z siebie czując, jak oczy zaczynają go piec. Czy właśnie okazywał się słaby? Nie patrzył na to nigdy pod tym kątem, ale czy od płci męskiej nie oczekiwało się siły, nawet w takich sytuacjach?
-Zostałem sierotą, Mark. Może śmiesznie to brzmi… w moim wieku nią być, ale tak, właśnie nią jestem - rzucił, uśmiechając się lekko, jakby chcąc trochę zmienić atmosferę. Nie wyszło mu to jakoś szczególnie, zapewne ze względu na łzy, których nie umiał powstrzymać.
Ponownie oparł głowę o ramię Marka, korzystając z jego bliskości. Agresja minęła, złość również. Już nie był wściekły. Teraz było mu cholernie przykro, bo uświadomił sobie, jak niewiele trzeba było, by stracić bliską osobę. Mniej bolało, kiedy znikały z życia, przerzucając się na kogoś innego, kto był dla nich bardziej odpowiedni. Kiedy jednak znikały całkiem, umierając, ból był zdecydowanie nie do wytrzymania.
Westchnął, dając sobie przyzwolenie na rozklejenie się. To nie mogło być aż takie złe, skoro Stevens nie patrzył na niego z odrazą. A kiedy trochę się opanował, pozwolił zaprowadzić się na górę, do salonu, gdzie mógł po prostu siedzieć obok Marka i czekać, aż plątanina uczuć stanie się mniej przytłaczająca.
zt. x2
Mark Stevens
![Obrazek](https://cdn.discordapp.com/attachments/581826651848179712/726800253436690462/jiyani.gif)
mów mi/kontakt
Queen Kiki #9085
![](https://i.imgur.com/daDsHEP.gif)